W języku tybetańskim duma, to nga-gjal ང་རྒྱལ་. W wielu dialektach czyta się to jako ngadzial.

Ciekawa jest etymologia tego wyrazu: „nga” oznacza „ja”, a „gjal” jest skrótem od wyrazu: gjalpo, czyli król, władca. Duma, czyli „ja-król”, oznacza po prostu poczucie bycia kimś lepszym, wyjątkowym. Istnieje kilka odmian tej szkodliwej emocji, kierowanie się którą zawsze prowadzi do cierpienia, braku satysfakcji i rozmaitych frustracji.

Tego wywyższania się nad innych w żadnym wypadku nie należy mylić z wiarą we własne siły, z poczuciem godności i z byciem świadomym swoich własnych zdolności. Są to bowiem bardzo konstruktywne i potrzebne cechy.

Istnieje kilka klasyfikacji rodzajów dumy.

Jedną z nich jest siedem rodzajów dumy:

1. duma z poczucia „ja jestem” (nga-o njampej nga-gjal ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་);
2. „zwykła duma” (nga-gjal tsam་ང་རྒྱལ་ཙམ་), zwana też „mniejszą dumą” (nga-gjal ciung་ང་རྒྱལ་ཆུང་) – myślenie, że jesteśmy tak samo specjalni, jak ci, którzy są nam równi co do statusu;
3. „większa duma” (cie ła nga-gjal ཆེ་བ་ང་རྒྱལ་) lub „szczególna duma” (lhak pej nga-gjal ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་) – myślenie, że jesteśmy lepsi niż ci, którzy są nam równi co do statusu;
4. „duma ponad dumą” (nga-gjal le kjang nga-gjal་ང་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་ང་རྒྱལ་), myślenie, że jesteśmy lepsi niż ci, którzy są wielcy;
5. „duma, że niewiele brakuje” (ciung ze njampej nga-gjal་ཅུང་ཟད་སྙམས་པའི་ང་རྒྱལ་), myślenie, że jesteśmy nieznacznie tylko gorsi od tych, którzy są wielcy;
6. „niewłaściwa duma” (lokpej nga-gjal་ལོག་པའི་ང་རྒྱལ་) – bycie dumnym z czegoś nagannego, z własnych błędów;
7. „rażąca duma” (ngynpej nga-gjal་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་), myślenie, że mamy lepsze właściwości niż te, które faktycznie posiadamy.

Innym rodzajem klasyfikacji jest podział na pięć rodzajów dumy:

1. duma z przynależności do rodu, grupy etnicznej, klasy społecznej
2. duma z posiadanego ciała, które może być szczególnie ładne, silne, zdrowe itd.
3. duma z posiadanej wiedzy, wykształcenia czy zdolności intelektualnych
4. duma z posiadania dóbr materialnych
5. duma z posiadania władzy nad innymi albo tytułu czy pozycji w hierarchii społecznej lub religijnej.